(( گریه ))

این عشق چه سودایی است اندر دل دیوانه

بیرون کند او ما را از خانه به می خانه

اندر در می خانه ، می در نفس ساقی است

با هر نفسش انگار ما را کند آواره

دستی بزنم بر می ، زهری بزنم بر لب

کان زهر کند ما را مستانه ی مستانه

با مستی خویش آرام گرییم بر آن دلدار

تا کی به تو ما گوییم ای دلبر فتانه

گرییم و ز اشک خویش آباد کنیم دنیا

شاید نظری کردی بر عاشق دلداده

شاعر : عاجر