ابن بشار گوید: شیخى سنى از اهل قطیعةالربیع بغداد که از او روایت نقل مى‏شد، به من گفت: من یکى از این خاندان (امامان شیعه) را که فضیلتش زبانزد مردم بود، دیدم که در فضیلت و عبادت مانند او هرگز ندیده بودم گفتم: او که بود و حالش را چگونه دیدى؟ گفت: در ایام زندانبانى سندى‏بن شاهک، ما را که هفتاد تن از آبرومندان و نیکوکاران نزد مردم بودیم، جمع کرد، و به حضور موسى بن جعفر علیهما السلام برد (زمانى که مسمومش کرد، و هنوز اثر زهر در بدن مبارکش هویدا نگشته بود) سندى به ما گفت: به این مرد نگاه کنید و ببینید: آیا نسبت به او پیشآمدى رخ داده است؟ زیرا مردم گمان مى‏کنند که چنین شده و این سخن را بسیار مى‏گویند، این است منزل و استراحتگاه او که در کمال وسعت و بدون سختى و فشار است، خلیفه (هارون) نسبت باو سوء قصدى ندارد و فقط باین انتظار است که هارون الرشید از سفر بر گردد و با او مناظره و مباحثه کند، او را مى‏بیند که صحیح و سالم و از همه در وسعت است، شما از خود او بپرسید.
شیخ سنى گوید: (منظره امام بقدرى ما را جذب کرده بود که بسخن سندى توجهى نداشتیم) و هدفى جز دیدار او و نظر بفضل و هیئت جذاب او نداشتیم، لذا موسى بن جعفر علیهما السلام خودش فرمود: اما راجع به توسعه زندگى و مانند آن آنچه میگوید، چنانست که مى‏گوید، ولى من بشما جمعیت خبر میدهم که در هفت دانه خرما بمن زهر داده‏اند و فردا رنگ من سبز مى‏شود و پس فردا مى‏میرم.
شیخ سنى گوید: من بسندى بن شاهک نگاه کردم، دیدم او مضطرب شد و مثل شاخه خرما مى‏لرزید.
اللهم لعن الجبت و الطاغوت ...

اللهم لعن اول ظالم ظلم حق محمد و آل محمد ...

یا باب الهوائج یا موسی بن جعفر علیه السلام ...

به حقیقت برو

این ره است ودگر دوم ره نیست      این درست ودگر دوم در نیست

اگر گفتند: به اذن که امدی؟بگو شنیدم:

بر ضیافتخانه فیض نوالت منع نیست       در گشاده است وصلا در داده خوان انداخته

اگر گفتند:تا به حال کجا بودی؟بگو:راه گم کرده بودم

اگر گفتند:چه اوردی؟بگو اولا: دل شکسته که از شما نقل است:

در کوی ما شکسته دلی میخرند وبس       بازار خود فروشی از ان سوی دیگر است

وثانیا":

جزنداری نبود مایه دارایی من       طعم بخششم از درگه سلطان من است

وثالثا:

الهی "افریدی رایگان،روزی دادی رایگان،بیامرز رایگان،تو خدایی نه بازرگان"

اگر گفتند: برونش کنید بگو:

نمیروم ازدیار شما بکشور دگر       برون کنید از این در،درایم از در دگر

اگر گفتند جرات از که اموختی؟بگو از حلم شما.

اگر گفتند: قابلیت استفاضه نداری ،بگو: قابلیت را هم شما افاضه می فرمایید

باز اگر اعتراض نمودند بگو:

به والله      به بالله     به تالله      به حق ایه نصر من الله

که مو از دامنت دست بر ندیرم      اگر کشته شوم الحکم لله

اگر گفتند:مذنبی،بگو:اولا شنیدم شما غفارید

ثانیا:من ملک نیستم وادم زاده ام

ثالثا:

ناکرده گنه در این جهان کیست بگو      انکس که گنه نکرده وزیست بگو

اگر گفتند این حرفها را از کجا یاد گرفتی؟بگو:

بلبل از فیض گل اموخت سخن ور نه نبود         اینهمه قول وغزل، تعبیه در منقارش

اگر گفتند:چه می خواهی؟ بگو:

جز تو ما را هوای دیگر نیست     جز لقای تو هیچ در سرنیست

                                                               جمع پراکنده/نکته ها و خاطره هایی از علامه حسن زاده املی